رفتن به محتوا
جاهای دیدنی قشم

غار خربس قشم؛ غار دست‌کند باستانی دوره‌ی مادها + آدرس و بازدید

غار خربس قشم؛ غار دست‌کند باستانی دوره‌ی مادها + آدرس و بازدید

غار خربس قشم یکی از رازآلودترین آثار باستانیِ جزیره‌ست؛ یه غارِ دست‌کند (یعنی به‌دستِ انسان در دلِ کوه کنده‌شده) با قدمتی که به دوره‌ی مادها نسبت داده می‌شه. این غار با دالان‌ها، حفره‌ها و فضاهای تودرتوش، احتمالاً معبد یا پناهگاهِ مردمانِ باستان بوده. تو این مطلب از زدفلای کامل می‌ریم سراغش؛ از معماریِ دست‌کند و تاریخچه تا آدرس، بازدید و نکات.

اطلاعات ضروری و مهم

عنواناطلاعات
نامغار خربس (خوربس)
آدرساستان هرمزگان، جزیره‌ی قشم، روستای رمچاه، ساحل جنوبی
فاصله از شهر قشمحدود ۱۵ کیلومتر
نوعغارِ دست‌کند (ساخته‌ی دستِ انسان)
قدمتمنسوب به دوره‌ی مادها
ساختاردالانِ ورودی، حفره‌ها، تالار و فضاهای تودرتو
ساعت بازدیدحدود ۶ تا ۲۰
ورودیبلیت‌دار

موقعیت روی نقشه و مسیریابی

موقعیتِ دقیقِ غار خربس قشم روی نقشه؛ با یه کلیک می‌تونی از جایی که هستی بهش مسیریابی کنی.

غار خربس کجاست و چطوری بریم؟

غار خربس در روستای رمچاه و حدود ۱۵ کیلومتریِ شهر قشم، روی کوه‌های مشرف به ساحلِ جنوبیِ جزیره قرار داره. دسترسی باهاش با ماشین راحته و چون نزدیکِ شهره، بازدیدش وقتِ زیادی نمی‌گیره.

غارِ دست‌کند یعنی چی؟

«دست‌کند» به فضاهایی گفته می‌شه که انسان با ابزار در دلِ کوه یا زمین کنده. غار خربس دو بخش داره: بخشِ بالایی که طبیعیه و بخشِ پایینی که دست‌کنده و شاملِ یه تالار، راهروها و چند فضای تودرتوست. این نشون می‌ده غار کاربریِ خاصی داشته.

تاریخچه و کاربری

بر اساس مطالعاتِ باستان‌شناسی، قدمتِ غار به دوره‌ی مادها نسبت داده می‌شه. درباره‌ی کاربریش نظرهای مختلفی هست؛ بعضی اون رو معبدِ آناهیتا (الهه‌ی آب)، بعضی پناهگاه و بعضی محلِ آیینی می‌دونن. این رازآلودی به جذابیتش اضافه کرده.

بهترین زمان بازدید

اواخر پاییز تا اوایل بهار که هوای قشم معتدله، بهترین فصله. صبح یا عصر برای فرار از گرما بهترن. ساعت بازدید حدود ۶ تا ۲۰ ست.

«غار دوره‌ی مادها» یک قطعیت ساده نیست

بخش طبیعی خربس با نفوذ آب و فرسایش شکل گرفته و بعضی دالان‌ها بعداً به‌دست انسان گسترش پیدا کرده‌اند. درباره‌ی زمان و کاربری دست‌کندها نظریه‌های مختلفی وجود داره؛ انتساب قطعی همه‌ی فضاها به مادها رو باید با احتیاط بیان کرد، چون تفسیر بدون داده‌ی باستان‌شناسی کافی قطعی نیست.

طبیعی و دست‌کند رو چطور تشخیص بدیم؟

ناهمواری‌های فرسایشی و مسیرهای طبیعی معمولاً نظم کمتری دارن، در حالی که طاقچه، اتاق و بازشو می‌تونه نشانه‌ی دخالت انسان باشه. با این حال از روی ظاهر یک عکس حکم نده؛ مرزها در اثر فرسایش و مرمت تغییر می‌کنن و توضیح ژئوپارک معتبرتره.

کاربری غار؛ پناهگاه، نیایشگاه یا استودان؟

برای خربس روایت‌هایی مثل پناهگاه، نیایشگاه و محل نگهداری استخوان مطرح شده. این احتمال‌ها رو شواهد هم‌سطح و اثبات‌شده حساب نکن. بهتره هنگام بازدید ببینی هر نظریه با کدوم ویژگی فضایی توضیح داده می‌شه و کجا هنوز پرسش باز وجود داره.

پله و فضای تنگ

راهروها باریک، سقف بعضی قسمت‌ها کوتاه و پله‌ها ممکنه در ازدحام دشوار باشن. کفش بسته بپوش، سر رو مراقبت کن و خلاف جهت جمعیت حرکت نکن. برای سالمند، کودک یا فرد دارای تنگناهراسی، قبل از ورود مسیر و خروج رو بررسی کن.

چرا نباید دیواره رو لمس کنیم؟

سنگ‌های رسوبیِ فرسایش‌پذیر با تماس مکرر، خط انداختن و تکیه‌دادن آسیب می‌بینن. چیزی روی دیوار ننویس و قطعه‌ای جدا نکن. فلاش هم برای دیدن ساختار لازم نیست؛ نور موجود و چراغ مجاز رو طبق دستور مجموعه استفاده کن.

گرما و زمان بازدید

صبح فصل خنک برای محوطه‌ی باز مناسب‌تره. آب، کلاه و کفش مناسب داشته باش، اما داخل دالان خوراکی نبر. برای مسیر و غار ۴۵ تا ۷۵ دقیقه زمان بذار و ساعت آخر پذیرش رو همون روز بپرس.

خربس در برنامه‌ی ژئوپارک

این ژئوسایت رو می‌شه با دره ستارگان یا ساحل نزدیک ترکیب کرد، ولی تعداد زیاد مقصد در یک روز فهم زمین‌شناسی رو کم می‌کنه. فاصله، گرما و توقف‌های روستایی رو در زمان‌بندی واقعی حساب کن.

چند تا نکته‌ی کاربردی

  • چراغ‌قوه ببر؛ بخش‌هایی از غار تاریکه.
  • به دیواره‌های دست‌کند آسیب نزن.
  • کفش راحت بپوش؛ مسیر کمی شیب داره.
  • ورودی بلیت‌داره.

ترکیبِ امواج و دستِ سنگ‌تراش: نیایشگاهِ احتمالیِ آناهیتا

خربس برخلافِ تصورِ اولیه‌ی بازدیدکنندگان، یه غارِ صرفاً طبیعی نیست؛ ساختارش حاصلِ ترکیبِ دو نیروست: امواجِ دریا که حفره‌های اولیه رو ایجاد کردن، و دستِ هنرمندانِ سنگ‌تراشِ باستانی که این حفره‌ها رو عمیق‌تر و بزرگ‌تر کردن و فضایی برای استفاده ساختن. اداره‌ی میراثِ فرهنگی قدمتش رو به دوره‌ی اشکانیان و ساسانیان (دستِ‌کم ۱۵۰۰ سال) نسبت می‌ده، ولی بعضی پژوهشگران اون رو به دوره‌ی مادها (حدودِ ۶۰۰ پیش از میلاد) برمی‌گردونن. مجموعه از ۴ دهانه‌ی به‌هم‌راه روی بدنه‌ی کوهی مشرف به ساحلِ جنوبیِ جزیره تشکیل شده و دیواره‌هاش ۲۰ تا ۳۰ متر ارتفاع داره. وجودِ صدف روی دیوارها نشان می‌ده این محل زمانی زیرِ آب بوده. فرضیه‌ی رایجِ کارکرد: نیایشگاهِ مهرپرستان یا پرستشگاهِ آناهیتا (ایزدِ آب).

اعتبار تصویر شاخص: ویکی‌مدیا کامانز، مجوز CC BY-SA 3.0.

هتل‌های پیشنهادی قشم

همه ←

مقاله‌های مرتبط

همه ←