مسجد النبی قزوین (مسجد سلطانی)؛ مسجد باشکوهِ قاجاری + آدرس و بازدید

مسجد النبی قزوین (مسجد سلطانی) یکی از بزرگ‌ترین و باشکوه‌ترین مسجدهای دوره‌ی قاجاره؛ یه مسجدِ چهارایوانیِ عظیم با صحنِ وسیع، گنبد و کاشی‌کاریِ چشم‌نواز که در دلِ بازارِ قزوین قرار داره. تو این مطلب از زدفلای کامل می‌ریم سراغش؛ از معماری و تاریخچه تا آدرس، ساعت بازدید و نکته‌های کاربردی.

اطلاعات ضروری و مهم

مسجد النبی کجاست و چطوری بریم؟

مسجد النبی در ضلع جنوبیِ خیابان امام خمینی و در راستای بازارِ قزوین قرار داره. دسترسی باهاش راحته و می‌تونی بازدیدش رو با بازار، عالی‌قاپو و چهلستون ترکیب کنی.

یک مسجدِ بزرگِ قاجاری

مسجد النبی (سلطانی) در دوره‌ی فتحعلی‌شاهِ قاجار ساخته شد و یکی از بزرگ‌ترین مسجدهای ایرانه. این مسجد با صحنِ بسیار وسیع، چهار ایوان و شبستان‌های متعدد، ظرفیتِ جمعیتِ زیادی داره و قرن‌ها مرکزِ مذهبیِ قزوین بوده.

معماری و کاشی‌کاری

مسجد پلانِ چهارایوانیِ کلاسیک داره با گنبد، صحنِ مرکزیِ بزرگ و کاشی‌کاریِ رنگارنگ. تقارن و عظمتِ بنا، همراه با کاشی‌کاری و خوشنویسی‌های زیبا، فضای باشکوهی ساخته.

بهترین زمان بازدید

بهار و پاییز بهترین فصلن. صبح و عصر برای نور خوب و خلوتی مناسبن. خارج از اوقات نماز برو.

بازار و مسجد چگونه به هم وابسته بودند؟

نزدیکی مسجدالنبی به بازار فقط تصادف مکانی نیست؛ جمعیت کسبه، وقف و مراسم شهری میان این دو جریان داشت. صبح روز کاری می‌تونی تغییر ریتم از راسته‌ی شلوغ به حیاط آرام مسجد رو تجربه کنی. بااین‌حال خرید و گفت‌وگو رو وارد شبستان نکن، بسته‌ها رو جلوی ورودی نگذار و در ساعت نماز مسیر عبور رو برای عکاسی نبند.

چند تا نکته‌ی کاربردی

• به صحنِ وسیع و کاشی‌کاریِ مسجد دقت کن.
• بازدید رو با بازار و عالی‌قاپو ترکیب کن.
• خارج از اوقات نماز برو و پوشش مناسب داشته باش.
• ورودی رایگانه.

۱۴ هزار متر مربع و صحنِ ۸۷ در ۸۹ متری

مسجد النبی روی هم حدودِ ۱۴ هزار مترمربع مساحت داره؛ صحنِ مرکزی به‌تنهایی ۸۷ در ۸۹ متر گستره و یه حوضِ سنگیِ بزرگ در وسطش قرار گرفته. این پلانِ چهارایوانی، علاوه بر چهار ایوانِ اصلی، در هر طرف دو گوشواره داره که ایوان‌ها رو به رواق‌های هشت‌گانه‌ی پیرامون متصل می‌کنن: رواق‌های شمالی و جنوبی هر کدوم چهار طاق‌نما و رواق‌های شرقی و غربی هر کدوم نُه طاق‌نما دارن. روی کتیبه‌های ایوان‌های شرقی و غربی سوره‌ی «عَمَّ یَتَسَاءَلُون» و روی ایوان‌های شمالی و جنوبی سوره‌ی «هَلْ أَتیٰ» نقش بسته. اثر در ۳۰ خردادِ ۱۳۳۷ با شماره‌ی ۳۹۰ در فهرستِ آثار ملیِ ایران ثبت شد.

اعتبار تصویر شاخص: ویکی‌مدیا کامانز، مجوز CC BY-SA 4.0.